که انسان غافلن ولله که انسان غافلن
اگه یک روز برست زمین به جام آسمون
اگه یک روز برست محشر و ای دنیا تموم
اگه یک دفعه بکنت خدا ای دنیا زیر و رو
اگه هم جدا ندنتن زن و مردُن شوُ روز
که انسان غافلن ولله که انسان غافلن
که انسان غافلن ولله که انسان غافلن
آدمی لحظه به لحظه بهتر از مرده ارت
راهی به همن چه بهته که وا یک خنده بریت
دل وا ای ثروت و ای دنیا فانی خو مبند
دل خو یک لحظه و اون خالق عادل خو ببند
که انسان غافلن ولله که انسان غافلن
که انسان غافلن ولله که انسان غافلن
آدمی که همه عمر فقط به خو اگینت
روی گنبد گلُش با غرور و کبر انینت
آدمی که از یک چَک خون نابن چه اگیت
وقتی هم مُرد ابوت خوراک صد کرم چه اگیت
آدمی که از یک چَک خون نابن چه اگیت
وقتی هم مُرد ابوت خوراک صد کرم چه اگیت
که انسان غافلن ولله که انسان غافلن
که انسان غافلن ولله که انسان غافلن
آدمی به پول انازت یا به قامت یا به زور
پول که بادن قامتم اشکیت وُ پیر ابوتُ کور
یه روزی هم مرگ اتات روح اریت از قامتمش
زیر خروار فراموشی اکردن بی تنش
که انسان غافلن ولله که انسان غافلن
که انسان غافلن ولله که انسان غافلن